Wypróbuj: mini matura

Opinia historyka (streszczenie fragmentu opracowania)

Autor twierdzi, że problemem Rzeczypospolitej nie był wadliwy ustrój ani samo liberum veto, lecz brak świadomości politycznej szlachty. Jego zdaniem liberum veto, stosowane zgodnie z duchem „złotej wolności” epoki odrodzenia, było środkiem ostatecznym i drastycznym, ale mogło uchronić państwo przed uchwaleniem złej ustawy. Mentalność stanów sejmujących sprawiła jednak, że ten cenny i niespotykany w innych ustrojach „wentyl bezpieczeństwa” stał się prymitywną bronią w walce politycznej, raniącą także samych jej użytkowników.

Źródło 1. Relacja świadka (streszczenie relacji Wiktora Krawczenki)

Świadek opisuje rodzinę Worwanów - męża, żonę i dziecko - pracowitych, dobrych ludzi, którzy nie byli kułakami: mieli jak wszyscy dwa konie, krowę, świnię i kilka kur. Gospodarz mimo namów nie chciał wstąpić do kołchozu. Zabrano mu całe zboże, potem grożono mu, ale nie ustąpił, powtarzając, że ziemia, zwierzęta i dom należą do niego i nie odda ich państwu. Wtedy przyjechali ludzie z miasta, spisali i zabrali cały dobytek, a narzędzia i zwierzęta przekazali kołchozowi. Gospodarza ogłoszono kułakiem i wieczorem aresztowano.

Źródło 2. Fragment pamiętnika (streszczenie)

Autor wspomina, że najpierw powstały pod gołym niebem, w wyznaczonych miejscach, w pełni legalne targowiska. Jedno z nich, przy moście Obuchowskim, miało dwie części: na jednej sprzedawano kasze, mąkę, masło, cukier, warzywa i wędliny, na drugiej można było zjeść obiad, śniadanie, napić się kawy lub herbaty, a także oddać buty do naprawy, ogolić się i ostrzyc. Zniesiono też nacjonalizację drobnych warsztatów zatrudniających nie więcej niż 20 osób.

Informacje z opracowania historycznego (streszczenie)

Port w Liverpoolu był głównym punktem, przez który brytyjski przemysł włókienniczy otrzymywał importowaną bawełnę; ponad 80% tego importu pochodziło ze Stanów Zjednoczonych. Przywódcy konfederatów uznali to za skuteczne narzędzie nacisku, które skłoni Wielką Brytanię do udziału w wojnie, i nałożyli embargo na dostawy bawełny. Cena bawełny wzrosła z 6,25 do 27,25 pensa za funt, a import spadł z 2,6 mln bel w 1860 r. do niecałych 72 tys. bel w 1862 r. Robotnicy pozbawieni surowca stracili zajęcie - pod koniec 1862 r. połowa z nich była bez pracy, a blisko jedna czwarta mieszkańców hrabstwa utrzymywała się z dobroczynności. Okres ten nazwano „głodem bawełnianym”.